Description

To dzieło sztuki jest częścią kolekcji ART MADE OBJECT – wystawy zrealizowanej na zamówienie, której celem jest przełożenie historii sztuki na formę obiektów materialnych.

Wystawa ART MADE OBJECT bada moment, w którym obraz opuszcza płaszczyznę i zyskuje wymiar przestrzenny. Obrazy nie są tu powielane jako kopie, lecz reinterpretowane jako formy rzeźbiarskie – obiekty sytuujące się pomiędzy wizualnym wspomnieniem a fizyczną obecnością. Kolekcja ta stanowi rzeźbiarski atlas historii sztuki, oferujący współczesne podejście do gromadzenia, eksponowania i postrzegania ikonicznych obrazów.

Ten obiekt rzeźbiarski stanowi dosłowną, trójwymiarową interpretację „Dziewczyny z perłą” – przeniesioną z obrazu w stan zawieszony między płaszczyzną a bryłą.

Okrągła płyta stanowi pierwotną płaszczyznę obrazu – płaską, spokojną i powściągliwą. Wyłaniają się z niej głowa, szyja i górne partie ramion dziewczyny, zyskując pełną, rzeźbiarską głębię. Płyta łagodnie odkształca się wokół postaci, wizualnie oddając nacisk bryły przebijającej się przez obraz. Efektem nie jest ani obraz, ani rzeźba sensu stricto, lecz uchwycony w bezruchu moment przemiany.

Wykonane z jednolitego kolorystycznie gipsu lub kamienia, o gładkiej, matowej powierzchni, dzieło to dzięki rezygnacji z barwy eksponuje formę, proporcje i światło. Charakterystyczne nachylenie głowy, spokojne spojrzenie, chusta oraz perłowy kolczyk zostały oddane z powściągliwością i precyzją. Oświetlenie klasy muzealnej podkreśla płynne przejścia między powierzchnią a głębią, uwydatniając konceptualny kontrast między obrazem a obiektem.

Ten współczesny obiekt kolekcjonerski jest jednocześnie dziełem sztuki, artefaktem i przedmiotem wzorniczym. Sprzyja on wyciszonej kontemplacji i przemyślanej ekspozycji, doskonale prezentując się na ścianie, półce czy postumencie. Kolekcjonerzy, projektanci wnętrz i galerie cenią takie dzieła za umiejętność łączenia historii sztuki ze współczesnym językiem formy przestrzennej, bez polegania wyłącznie na nostalgii czy dekoracyjności.

Obiekt ten wchodzi w relację z jednym z najbardziej rozpoznawalnych portretów w sztuce zachodniej, wyodrębniając jego przejście od obrazu do formy. Dzięki zachowaniu malarskiej powierzchni jako widocznej struktury, dzieło to eksponuje fizyczny akt tworzenia, przekształcając historię sztuki w wydarzenie przestrzenne, a nie w powielany obraz.